ره آورد

وقتی حیوانی را ذبح می کنی ، در دل خود به قربانی بگو: نیروی که فرمان کشتن تو را به من داد، نیرویی است که بزودی مرا از پای در خواهد آورد و هنگامی که لحظه موعد من فرا رسد، من نیز همانند تو خواهم سوخت؛ زیرا قانونی که تو را در مقابل من تسلیم کرده است بزودی مرا به دستی قوی تر خواهد سپرد. خون تو و خون من عصاره ای است که از روز ازل برای رویاندن درخت آسمانی آماده شده است.

-جبران خلیل جبران

در این دنیا دو قسم انسان وجود دارد، خوب و بد. خوب‌ها بهتر می‌خوابند اما به نظر می‌رسد بدها از ساعت‌های بیداری بیشتر لذت می‌برند.

There are two types of people in this world, good and bad. The good sleep better, but the bad seem to enjoy the waking hours much more.

كفش‌هایم كو؟
چه كسی بود صدا زد: سهراب؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ
مادرم در خواب است
ومنوچهر و پروانه، و شاید همه‌ی مردم شهر
شب خرداد به آرامی یك مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذرد
و نسیمی خنك از حاشیه‌ی سبز پتو خواب مرا می‌روبد
بوی هجرت می‌آید
بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست
صبح خواهد شد
و به این كاسه‌ی آب
آسمان هجرت خواهد كرد
باید امشب بروم
من كه از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت كردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
كسی از دیدن یك باغچه مجذوب نشد
هیچكس زاغچه ای را سر یك مزرعه جدی نگرفت
من به اندازه یك ابر دلم می‌گیرد
وقتی از پنجره می‌بینم حوری
دختر بالغ همسایه، پای كمیاب ترین نارونِ روی زمین
فقه می‌خواند
چیزهایی هم هست، لحظه‌هایی پر اوج
مثلاً شاعره‌ای را دیدم
آنچنان محو تماشای فضا بود كه در چشمانش
آسمان تخم گذاشت
و شبی در شب‌ها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟
باید امشب بروم
باید امشب چمدانی را كه به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم
و به سمتی بروم
كه درختان حماسی پیداست
رو به آن وسعت بی واژه كه همواره مرا می‌خواند
یك نفر باز صدا شد: سهراب!
كفش‌هایم كو؟

ندای آغاز – سهراب سپهری

سهراب سپهری شاعر و نقاش در 15 مهر 1307 در کاشان به دنیا آمد. وی از مهمترین شاعران معاصر ایران است که اشعارش به زبان‌های بسیاری ترجمه شده است. سهراب در اول اردیبهشت 1359 در تهران به دلیل سرطان خون در گذشت.

وب‌سایت رسمی

زندگی نامه

چرا وقتی دو نفر تنهان و می‌خوان با هم غذا بخورن روبروی هم می‌شینن نه کنار هم؟

چند روزی رفته بودم سفر، دیشب که داشتم وسایلم رو جمع می‌کردم دوستان و آشنایانی که اونجا بودن از سر لطف شروع کردن به چک کردن وسایلم برای اینکه چیزی جا نمونه.

هرکس یه چیزی رو یاد آوری می‌کرد:

- علی جون لباسات جا نمونه…

- علی جون مدارکت جا نمونه…

- علی جون گوشی و شارژرت جا نمونه…

- …

اما افسوس که هیچ کس یادم ننداخت که دلمو جا نذارم!

We make so many friends, some become dearest, some become special, some become unique, some fall in love with someone else, some go overseas, some change their cities, some left us, we left some, some are in contact, some are not in contact, some don’t contact cause of past, we don’t contact some because of before. Whatever they were, however they are, we still remember, miss, care, love them because of the rule they played to make "MEMORIES" in our life.

Our hearts is dedicated to those FRIENDS.

برای اندازه اصلی روی عکس کلیک کنید.

به شما می‌گویم اگر دانه گندم که در زمین می‌افتد نمیرد، تنها می‌ماند؛ اگر بمیرد ثمر بسیار آرد.

انجیل یوحنا، باب دوازدهم، آیه بیست‌و‌چهارم

داشتم عکس‌های قدیمی رو نگاه می‌کردم، به نظرم رسید چندتا از عکس‌ها رو اینجا بزارم همه ببینید.

این عکس‌ها همش تو جزیره کیش گرفته شده. یادگاری زمانی که اونجا زندگی می‌کردم.

برای دیدن اندازه اصلی روی عکس‌ها کلیک کنید.

یک لحظه چشم هایتان را ببندید و به مرگ خودتان فکر کنید. نه! به اینكه بعد از مرگ چه اتفاقهایی ممكن است برایتان بیفتد و احتمالاً نکیر و منکر و عذاب و فشار قبر و اینها اصلاً فکر نکنید. فقط به این فکر کنید که یک روحِ رها هستید که می تواند همه جا برود و همه را ببیند.

اول پدر و مادر و خواهران و برادران و در صورت وجود، همسر و فرزندان خود را می بینید. ضجه و زاری می زنند. حالشان خیلی بد است. به مرزهای جنون نزدیکند. مادرتان که اصلاً طاقت به هوش ماندن را ندارد. اوضاع خیلی خراب است. بغض می کنید. دیگر تحمل دیدن این صحنه ها را ندارید.

حالا نوبت دوستان است. وقتی خبر را می شنوند از درد فریاد می کشند. ناگهان همه خاطراتِ با هم بودن هایتان برایشان تداعی می شود. اشک نمی تواند پاسخگوی دلتنگی شان شود. این خبر تلخ را باور ندارند. بغض حالا دیگر گلویتان را بدجوری می فشارد.

محل کارتان را می بینید. یک نفر تلفنی خبر را به همکارانتان می گوید. کسی که با تلفن حرف می زند ناگهان ساکت می شود. گوشی از دستش می افتد و اشک است که بی اختیار سرازیر می شود. طولی نمی کشد که همه می فهمند. همه بهت زده اند و نمی دانند باید چه بکنند. حالا دیگر به وضوح دارید گریه می کنید!

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی، روی تو را

کاشکی می دیدم.

شانه بالا زدنت را

_ بی قید _

و تکان دادن دستت که،

_ مهم نیست زیاد _

و تکان دادن سر را که،

_ عجیب! عاقبت مرد؟

_ افسوس!

کاشکی می دیدم.

نمی توانم بگویم تجربه خنده داری بود. چون واقعاً گریه کردم. فقط نمی دانم چرا فکر کردم همه ناراحت می شوند! هر چه بود این فکر، می دانم که ناشی از خودشیفتگی نبود. شما هم اگر دوست دارید کمی به این موضوع فکر کنید. ببینم تجربه مشترکی کسب می کنیم یا نه!